Kitabın ilk kısımlarında biraz daha olayların duygusal yönüne dikkat çekilmiş ve o kısımlar gerçekten beni çok derinden etkiledi, çok beğendim. Bir kişinin yakınlarının başına intihar gelmeden olayın gerçek önemini anlayamadığından ve intiharın aslında bir 'yardım çığlığı' olduğundan söz eden bir kitap. Ortalara ve sonlara doğru biraz daha akademik ve bilimsel boyutuna yöneliyor. İntiharın nedenlerini, intihar edecek kişinin önceden gösterdiği davranışların neler olduğunu, onu intihara sürükleyenleri, intiharı düşünürken yaşadığı psikolojiyi, intihar girişimi sonrası kişinin yaşadıklarını anlatıyor kitabın orta kısımları. Her ne kadar akademik boyutta olduğundan dolayı ufak tefek sıkılma anları yaşatsa da oldukça kişiyi geliştirici hatta çevreye karşı, depresyonda ya da çeşitli sıkıntılarda olan, içine kapanan insanları daha iyi gözlemlememize, onların intihara sürüklenip sürüklenmeyeceğine dair oluşan kafamızdaki sorulara yanıt bulmamıza yardımcı oluyor. Ayrıca intihar üzerindeki etkenlerden de söz ediyor. Özellikle televizyonlarda, medyalar aracılığıyla bizlere yansıtılan intihar haberlerinden sonra intiharlarda gözlemlenen artışa dikkat çekiliyor. Sunulan intihar haberlerinde oldukça saygın bir haber kuruluşunun 'taklit intiharları' ortaya çıkartmamak için haber sunucularına birkaç önemli noktaya dikkat edilmeleri vurgulanıyor. Haberlerin özendirilmemesi, intiharda kullanılan yöntemlerden ve intiharın diğer detaylarından çok söz edilmemesi gibi. Aksi takdirde bu intihar haberlerinden sonra ülkede oluşan intiharların sayısında gözle görülebilir artışlar meydana geliyor ve bunlar bilimsel araştırmalarla kanıtlanıyor. Bir de kitapta da çok ufak değinilen, daha öncesinde Zafer Kiraz'ın bir seminerinde dikkatimi çeken renklerin önemi noktası var. Mor rengin intiharla,