Kanatlı Düşler
Erol Büyükmeriç
ŞAŞKIN MEVSİM GÜNLÜKLERİ
Kış ortası, erkenden, tüm ağaçlar canlandı.
Hiç kar yüzü görmeden, kış günlükleri yazdım.
Gelmedi göçmen kuşlar, gözlerim yolda kaldı.
Ilkyaz günlüklerime, çiçeksiz günler yazdım.
Bir yanımız çöl iken, bir yanı seller bastı.
Fırtınalar eserken, yaz günlükleri yazdım.
Ne sarardı yapraklar ne de yağmurlar yağdı.
Yaz günü yaşar gibi, güz günlükleri yazdım.
Şaşırmıştı mevsimler, nedense sırasını.
Koca bir yıl boyunca, kayıp günlükler yazdım.
Kim bozdu mevsimleri, kimin parmağı vardı?
Sorularla dopdolu, uzun günlükler yazdım.
Çıktı gerçek suçlusu, bulunca yanıtları.
Günlüğüme utançla, biz insanları yazdım.
Erol BÜYÜKMERİÇ
O ÇOCUKLAR
Dışarıda soğuk vardı,
Sıcacıktı oysa evim.
İçimdeyse bir sıkıntı,
Üşüyordu pek yüreğim.
Geçiyordu gölgeleri,
Gözlerimden yumak yumak. Yatmışlardı kaldırımda,
Birbirine sarılarak.
Bu soğukta yapayalnız,
Ne yaparlar bilmem onlar?
Sıcacık bir yuvacığı,
Olmayınca o çocuklar.
Üşütürken bu düşünce,
Beni yalnız sıcağımda.
Duyumsadım varlığımı,
Kalmış gibi sokaklarda.