Hikaye ve Roman türünü, yazarların, bazı nedenlerden dolayı açıkça şikayetlenemediği ve belkide isyan edemediği meseleleri dolaylı yoldan anlatmak maksadıyla geliştirdikleri bir dolaylı anlatım yöntemi olarak görüyorum. Dolayısıyla okuduğum bütün hikaye kitaplarını, az sonra idam edilecek bir şahsın durumunu ve belkide haklı olduğunu anlattığı son mektubuymuş gibi okumaya çalışıyorum. Böylece her biri “haksız yere mi ölüme mahkum edilseydim?” diyen Sokrates kadar büyük bir hakikati imliyor gibi geliyor bana... Bu okuyuş, çoğu zaman belki de yazarın bile hatırına gelmeyecek düşünceleri hikayeden çıkartmama neden oluyor. Lakin sanatın dolayısıyla edebiyatın, zaten bu olduğunu düşündüğüm için bu yaptığımı da abes bulmuyor hatta pek bir yerinde buluyorum. Hali sebepten kabza girmiş ve fakat bütün bir kabzını açıkça anlatamamış bir yazarın eseri, benim için dünyanın en değerli şeyi olmuş oluyor. Hayvan Çiftliği, Sineklerin Tanrısı, Beyaz Gemi, Martı Janathan bu minvalde ilk hatırıma gelen eserlerdir... ... Bu eseri de mezkur kriterimi temele alarak değerlendireceğim. Ancak eser, hikayelerden müteşekkil bir esef olduğu için evvela belli başlı hikayelerini ardından ise bütünsel olarak eserin kendisini değerlendireceğim... ... Eserin ilk hikayesinin bahsettiğim derinlikte bir kabzı olduğunu hissetmekle beraber farklı ve alışık olmadığım bir üslubu olduğunu ifade etmek isterim. Bu üslup, bende pek de olumlu bir izlenim oluşturmadı. Hatta bu üsluptan rahatsız da oldum diyebilirim. Zira kısa cümlelerin peş peşe gelmesi, üstelik bu kısa cümlelerin bazılarının devrik olması beni bayağı rahatsız etti. Pek tabii bu üslup, anlatıma şiirsel bir hava kazandırmış olabilir, ancak olayın muhayyilemde canlanmasını ziyadesiyle engelledi. Dolayısıyla manayı kavramakta da bir hayli zorluk

Edebiyat

KardelenSelahaddin Yıldız · Yüzleşme Yayınları · 20213 okunma

Reklam