Kelebeğin Ömrü
Sevda Akyol BaştımarYazar:
Sevda Akyol Baştımar
Yorumlar ve İncelemeler
Kelebeğin ömrüİnsan
#kelebeğinömrü kitabının yazarı Sevda Akyol BAŞTIMAR Almanya’da yaşayan bir insan.
Çok az kimsenin sahip olabileceği, hayatlarının son anlarını yaşadığı için beklentisiz olan insanlarla bir arada olmanın engin birikimlerini bizlerle paylaştığı için kendilerine ne kadar teşekkür edilse azdır.
Hayatlarının son safhasında sevgiye ve ilgiye fazlasiyla ihtiyacı olan çoğunluğu yaşlı ve kanser hastası olan insanlara ırk,din,dil gözetmeden sadece insan olarak bakan ve gönüllü olarak yaptığı bu hizmeti de sevgiyle yapan yazarın, Gerçek hikayeleridir. Onların kalplerine nasıl dokunduğunun hikâyesidir.
Edebi bir eserden ziyade insanlık dersi veren bu eserde yirmi altı ayrı hayatın son demlerine şahitlik edeceksiniz.
" O gün odalarına girdiğimde kararımı çoktan vermiştim. Aynı odada yatan Gitta`nın avucunda bir haç, Nebiye`nin elinde ise annesinden hatıra kalan kahverengi tesbihi vardı. Her biri inançları doğrultusunda dua ediyorlardı. Sonsuzluk yolculuğuna çıkacak olan iki güzel insanın bu görüntüleri, zihnime bir çivi gibi saplanmıştı. O gün bu gündür bu görüntüyü aklımdan bir türlü çıkaramadım. Ve anladım ki neye inanırsak inanalım, neye taparsak tapalım, bu yolculuğa hepimiz er ya da geç, aynı yoldan geçerek gideceğiz. Korkularımızla, acabalarımızla, keşkelerimizle, iyi ki var dediklerimizle ve her şeyden önemlisi tüm hayal kırıklıklarımızla... Yolculuk saati gelmeden önce yapmak istediğiniz hiçbir şeyi ertelemeyin."
"Bu kitaptaki tüm hikâyeler gerçektir. Kişilerin mahremiyetine saygıdan dolayı şahıs ve yer isimleri değiştirilmiştir" diye başlayan bir kitap Kelebeğin Ömrü...
"Özel bir eğitim gördükten sonra, staj gördüğü hastanenin palyatif bakımında, ayrıca hastane ortamından uzak, evlerinde refakat edilmeyi tercih eden ölümcül hastalara bu son yolculuklarında" hizmet veren yüce gönüllü yazarımız Sevda Akyol Baştımar "yaşanmışlıklarını" biz okuyucuyla buluşturuyor...
Bölümlerdeki yürek burkan hikâyeler, Mevlana'dan birer sözle başlıyor... Düşündüren sözler her biri...
Ölümcül hastaların son günlerinde yazarımızla paylaştığı anlar zaman zaman dudaklarda tebessüm oluştursa da, çoğunlukla boğazda yumru oluşturan cinsten... Acıyı, sızıyı, yarayı, sevinci, gözyaşını ta derinden hissettiren nitelikte...
Savaş mağduru, kanser hastası, sevdiği insanlara hasret Karmen'in, Nebile'nin, Gitta'nın, Kerem'in ve nicelerinin öyküsü... Baştımar, hikâyelerin bittiği her bölüm sonunu, hikâye sahibini saygı ve özlemle anmış büyük bir nezaketle... Hayat dersi verircesine...
Son demlerindeki hastalarla dost olabilmeyi becerebilmiş; onlarla kâh gülmüş kâh ağlamış, çay içip oyunlar oynamış; dans edip kahkalar atmış; eldivenlerini çıkarıp yaşlı ve yorgun bedenleri anne şefkatiyle yıkamış; saçlarını tarayıp başını okşamış; dertlerini dinleyip gözyaşlarının çığlıklarını yüreğine akıtmış; din, dil, ırk ayrımı yapmaksızın her hastaya dokunan, vefaya adanmış tavrıyla bende sonsuz saygı uyandıran genç yazarımıza, parayla pulla karşılaştırılamayacak değerde bir görev ifa ettiğinden dolayı, sonsuz sevgilerimi gönderiyorum.
Gönül gözümüzü açan Kelebeğin Ömrü, Mevlana'nın dediği gibi, "gözün değil, gönlün gördüğü yürek"lerin çoğalmasına vesile olsun...
Reklam
