Yazar:
Ertan Özden
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ertan Özden / Kimerik
Sanki sisli bir labirentin içinde yolumu bulmaya çalıştım.
Hikâye temelde Alev ve Cenk etrafında şekilleniyor gibi görünse de ilerledikçe klasik bir olay örgüsünden uzaklaşıp farklı karakterlerin ve birbirine temas eden hikâyelerin iç içe geçtiği bir düğüme dönüşüyor. Özellikle karakterlerin biyolojik ve ruhsal sınırlarının bu kadar zorlanması, beni masumiyetin imkansızlığı üzerine kurulu karanlık bir dünyaya çekti.
Okudukça kafamda kopuk kopuk sahneler oluştu. Karakterler, zaman ve olaylar arasında net bir çizgi yoktu. Hatta bir noktadan sonra olayları takip edebilmek için resmen soy ağacı çıkardım ama buna rağmen bütünlük hissini yakalamakta zorlandım. Bunun en büyük sebebi zaman algısının tamamen kırılmış olması. Geçmişle bugün öyle iç içe geçiyor ki kimin hangi zaman diliminde kaybolduğunu anlamak başlarda oldukça zorlayıcıydı. Gazze’den ritüellere uzanan içerik yelpazesi kurguda kendi içinde tamamlanmış ama birbirine bağlanmayan yapbozlar gibiydi.
Kitap boyunca travmalar, geçmişin izleri, insanın karanlık tarafı ve inanç gibi birçok tema işleniyor. Ancak bu temalar birleşmekten çok, ayrı ayrı film şeritleri gibi akıp gidiyor. Karakterlerin kimlikleri sanki birer maske gibi. Zihinler bulanık, gerçek ile hayal iç içe. Bu da okurken sürekli bir şüphe ve tetikte olma hissi yaratıyor. Sanki parçalanmış zihinlerin içinde dolaşıyor gibiydim.
Finalde ise bu karanlık döngünün kazananı olmadığı duygusu ağır basıyor. Yazarın da dediği gibi kimyası bozuk ailelerden ölümün çiçekleri doğuyor. Canı yananın can yakması bir çözüm değil, sadece yıkımı büyüten bir zincire dönüşüyor.
Fikir olarak farklı ve iddialı bir kurgu. Yazarın kalemi sert, karanlık ve dolambaçlı. Düz bir yol değil, duvarlara çarpa çarpa ilerlenen bir labirent. Benim için farklı, yer
Kimerik1000Kitap
Mükemmel bir yazar değil. İyi yazar. Fakat kurgu mükemmel. Alt metinde kimerik bir bireyin zihnine inerken olaylar birbiri ardına dökülüyor. Dramatik karşılaşmalarda kaderin ya da olasılık teoreminin izlerini hissederken caniliğin, duygusuzluğun ve çaresizliğin dibine vuruyorsun. Sert ve eleştirel bir üsluba sahip. Kimerik bir insanın birden çok ikiz kardeşle olan zorunlu mücadelesinde kaçınılmaz sona doğru ilerlemesi, kurgudan ziyade matematiksel de bir hesaba taşıyor. Tavsiye üzerine okuduğum bu kitabın "alıntılarını" paylaşacağım. Çarpıcı cümleler var.
