Yazar:
Emine Boztaş
Yorumlar ve İncelemeler
EMİNE BOZTAŞ-LEYLA
Leyla, adını bir karakterden çok bir halden alıyor Kitap boyunca Leyla, tek bir kişiyi değil; kaybı vedayı kabullenişi ve içe doğru yapılan uzun yürüyüşleri temsil ediyor. Olay örgüsü yüksek tempolu ya da sürprizli değil; bilinçli olarak yavaş, ağır ve içsel ilerliyor. Çünkü bu kitap, "ne oldu?"dan cok "olduktan sonra insanın içinde ne kaldı?" sorusunun peșinde, Hikâye, Leyla'nin hayatındaki kırılma anlarından besleniyor. Ayrılıklar, yarım kalan duygular, söylenememiş cümleler ve geride bırakılan mekânlar üzerinden ilerleyen bir anlatı var Özelikle geçmisle bugün arasındaki geçişler dikkat çekici: Leyla bazen bir anının içinde yürürken, bazen bugünün soğuk gerçekliğinde duruyor. Kitap da sezildiği gibi hastane, gece, rüzgâr, beyaz güller gibi imgeler; yalnızca dekor değil, Leyla'nın ruh hâlinin bir yansıması.o eski hastane binası mesela, sadece bir mekân değil; umutların tükendiği kabullenişin bașladığı bir esik gibi duruyor. Kitabın olay örgüsünde dramatik patlamalar yok ama duygusal yoğunluk çok yüksek. Leylanın yürüyüşü aslında fiziksel bir hareketten çok ruhsal bir geçiş. Geride bıraktığı insanlar ve yaşanamamış ihtimaller, onun omzuna yüklenmiş durumda. Yazar, bu yükü okura bağırarak değil fısıldayarak anlatıyor. Bu da metni daha sahici kılıyor. Çünkü hayattaki en ağır acılar da genellikle sessiz yaşanıyor.
Kitabın anlatmak istediği temel şey, insanın bazı vedalar hiçbir zaman tam anlamıyla yapamadığı Her ayrılığın bir izi, her suskunluğun bir yankısı olduğu fikri cok güclü Emine Boztaş, Leyla üzerinden şunu söylüyor gibi: Bazı insanlar gider, bazı duygular kalır; insan da ikisinin arasında sıkışır. Teslimiyet teması özellikle önemli. Bu teslimiyet bir yenilgi değil; aksine, artık savaşmamayı seçen bir ruh hali.
Verilmek istenen mesajlar çok net
Reklam
