Ayrıntı Yayınları’nın saçmalama sürecinin bir ürünü Marlene. Anlamadığım bir hamleyle yayın grubuna eklenen Düşbaz serisinden çıkmış roman. Phillipe Djian’ın ilk kitabı Ayrıntı Edebiyat’tan basılmıştı. Yeraltı serisi çıkınca diğer kitapları ile beraber Betty Blue da Yeraltı serisine dahil oldu. Şimdi de Djian’ın iki romanı Düşbaz’da. Aynı durum Chuck Palahniuk için de geçerli. İki serinin tasarımları, boyutları farklı ve benim gibi obsesif birini sinir ediyor bu durum. Halbuki Ayrıntı bana göre Türkiye’deki en başarılı kapak tasarımına sahip. Başarılı olan bir seri yerine macera aramanın amacını anlayabileceğimi düşünmüyorum; hele aynı yazarı farklı serilerde basmayı hiç aklım almıyor. Kitaba gelince, iki eski asker ve çocukluk arkadaşı Dan ve Richard askerlik sonrası aynı küçük şehirde yaşamaya ve sivil hayata dönmeye çabalamaktadırlar. Dan dikkat çekmeden topluma uyum sağlamaya çalışırken Richard yasalara uymayan, kavgacı bir tutum sergiler. Her ikisi de ağır travma sonrası stres bozukluğu yaşamaktadırlar. Üç ayını hapiste geçiren Richard, çıktığında, karısı Nath ve kızı Mona’dan oluşan ailesine baldızı Marlene’in de katıldığını görür. Gittiği yere uğursuzluk getirdiğine dair sözler söylenen Marlene’in gelişiyle hem Dan hem de Richard ve ailesinin hayatları değişmeye başlar.

MarlenePhilippe Djian · Dusbaz Yayınlar · 20227 okunma

Reklam

Yazar Hakkında

Philippe DjianYazar · 11 kitap

Philippe Djian 1949’da Paris’te doğdu. Lisede okuduğu yıllarda, henüz 16 yaşındayken Gallimard yayınlarının satış bölümünde çalışmaya başladı. Raymond Queneau, Paul Morand ve Roger Grenier gibi yazarlarla bu dönemde tanıştı. Üniversitede bir yıl edebiyat, ardından bir yıl gazetecilik okudu. Öğrenimini yarıda bırakıp Amerika’ya gitti Altı ay kadar, Rockefeller Center’daki bir Fransız kitabevinde çalıştı. Daha sonra Kolombiya’ya geçti. Dört ay kaldığı bu ülkede seçimler ve gerillalar üstüne bir yazı dizisi hazırladı. Fransa’ya dönüşünde bu derlemeyi L’Humanité Dimanche dergisine sattı. Gazetelerde makaleler ve yazı dizileri kaleme aldı. 1981-1984 arasında Bleu comme l’enfer (Cehennem Mavisi) ve Zone érogène (Erojen Bölge) adlı iki roman yayımladı. Bleu comme l’enfer, Yves Boisset tarafından 1985 yılında filme alındı. Djian, asıl başarısını 1985 yılında yayımladığı 37°2 le matin adlı romanıyla elde etti. Jean-Jacques Beineix’in bir yıl sonra Betty Blue adıyla sinemaya uyarladığı bu roman, 800 000 satış rakamına ulaştı. 33 hafta gösterimde kalan filmiyse dört milyon kişi izledi. 1989 yılında Amerika’ya yerleşen Djian, iki yıl bu ülkede yaşadı. 1991-1993 yılları arasında, Floransa ve Bordeaux arasında yolculuklar yaparak Sotos adlı kitabını tamamladı. Aynı yıllarda, Flammarion yayınevinden ayrılıp dönemin en yüksek transfer ücretiyle Gallimard yayınlarına geçti. 1995 yılında İsviçre’ye yerleşen yazar, Assassins (Katiller), Criminels (Suçlular) ve Sainte-Bob (Aziz Bob) üçlemesini burada tamamladı. 1999’da Paris Film Festivali jüri üyeliğine seçildikten sonra yeniden ülkesine döndü. 2002 yılında, Céline, Hemingway, Kerouac, Cendrars, Salinger ve Brautigan gibi sevdiği yazarlar üstüne kaleme aldığı yazılarını Ardoise (Arduvaz) başlıklı derlemede bir araya getirdi. Aynı yıl Ça, c’est un baiser (Buna Öpücük Denir) başlıklı romanını, 2003 yılında da son kitabı Sürtüşmeler’i yayımladı. Fransa’nın en Amerikanvari ve avangard yazarlarından biri sayılan Djian’ın romanları yirmi ülkede yayımlandı. Yazar, karısı ve üç çocuğuyla halen Paris’te yaşıyor.