Yazar:
Mehmet Vecihi
Yorumlar ve İncelemeler
Uzun zaman sonra yine ağlayarak okuduğum bir kitap oldu ya da ben mi fazla duygusalım acaba?
Annenin anne olmanın önemi çok başka birşey kesinlikle.
Kendim anne olmasam anlayamayacağım çok başka bir duygu ve eş bile olsa hiçbir erkek için hastalıklı bir hale gelecek kadar annelikten uzaklaşmamak gerekli.
Çok fazla uzatmadan konuya gelirsek eğer ahlâk ve vicdan kelimelerinin anlamından yoksun insanlardan uzak olmamız gerektiğini öğrendiğim, ders almamız gereken konuları acı bir biçimde anlatan bir eserdi. Hikmet ve Enise için çok çok üzüldüm sanırım bu kadar ağlamam da ondandı çocuk kimin olursa olsun çocuktur ve vicdanı olmayan ellerde mahvolur. Söyleyeceklerim bu kadar...
Reklam
Yazar Hakkında
Mehmet VecihiYazar · 2 kitap
Romancı (D. 1869, İstanbul - Ö. 1904). Mühendishane Mektebini bitirerek (1891) istihkâm subayı oldu. Nafia Fen Heyetinde çalıştı. Kolağası (önyüzbaşı) rütbesine yükselmiş iken içkiye aşırı düşkünlüğü nedeniyle geçirdiği bir kalp krizi sonucu öldü. 1894 yılından itibaren İkdam gazetesinde tefrika ettiği romanlarıyla edebiyat kültürü bulunmayan kesimlerden geniş ilgi görmüştü. Romanlarında Namık Kemal’i taklit etmeye çalışarak aşırı süslü bir anlatımı benimsediği kabul edilir.
ESERLERİ:
ROMAN: Mihridil (1895), Mehcure (1895), Hikmet (Mehcure’nin devamı, 1896), Hürrem Bey (1896), Sâil (1896), Malik (1896), Mesude (1896), Müjgan (1898), Çoban Kızı (1896), Nedamet (1896), Hasbihal (1897), Vuslat (1898), Sakıp (1898), Netice Yahut Bir Yetimin Sergüzeşti (1898), Hasta (1899), Feryat (1899), Harabe (1899), Akif (1899), Sevdayı Masumane (1900).
HİKÂYE: Halime (1898), Hikâye-i Müntahabe Mecmuası (5 hikâye).
İNCELEME: Tesalya Harbi Tarihi, Tarih-i İslâm.
PİYES: Endülüs (manzum).
KAYNAK: İhsan Işık / Resimli ve Metin Örnekli Türkiye Edebiyatçılar ve Kültür Adamları Ansiklopedisi (2. bas., 2009).
