- Kısa bir süre sonra, küçük Mong içsel yaşamını saklı tutmayı ve insanları kandırmak için dış dünyaya karşı bir maske takmayı öğrendi.
İçsel ve dışsal yaşamı arasındaki bu savaş Mong’da yıllarca süren kronik baş ağrılarına sebep oldu. Ta ki pekâlâ da deli olunabileceğine karar verene kadar. Baş ağrısız bir delilik, baş ağrılı bir normallikten daha iyiydi.
- Ve Mong, sadece yetişmelerinin bir sonucu olan tüm dışsal farklılıklarına rağmen insanları birbirlerine birleştiren şeyi aramaya devam etti.
- Onun etrafındaki insanlar canlı renkleri severdi ve Mong’da buna değer verirdi. O ise kalbinin derinliklerinde siyahı bulurdu.
“Siyah kendi başına bir renk değil fakat bütün renklerin anası, onlar siyah içine sığınabilirler ve görünmez olabilirler. Ve gece siyah onları salıverir.”
Diğerlerinin seni nasıl görebileceği ile ilgili içinde taşıdığın korkunun kökenini bul ve bundan kurtul.
Reklam
Mong için sevdiği köyü terk etme zamanı gelmişti. Çünkü artık diğerlerinin sadece ne söylediğini duymuyor, aynı zamanda da derinlerde ne hissettiklerini biliyordu.
Mong’un kendisinin artık bir içi ve dışı yoktu. Ama diğerlerinin vardı. Bu yüzden gitmesi gerekiyordu, ilerlemek için…
Ve Mong hiçbir iz bırakmadan orayı terk etti.
Kısa zaman sonra unutulup gitti ve kimse onu aramadı.
Ve bu kabul edilebilir bir şeydi.
Mong ve diğerleri için.
Güçsüzlük duygusu insanları başkalarını kontrol etme isteğine yöneltir.