Sellian, babası cumartesi ziyaretlerine geldiğinde, her zaman ona doğru koşuyordu. Mahindan öne eğilir ve kollarıyla oğluna uzanırdı. Her zaman dilimi bir teselliydi, sanki alınmış derin bir nefesi vermek gibi, küçük tanıdık bedenlerin iletişim kurduğundaki an... Sellian kollarında tatlı kokuyordu, sanki hayata sıkı sıkı tutunuyormuş gibi sarılıyordu, göğsü nefes nefeseydi.
Umut kaybetmek için tehlikeli şeydi.
Şimdi burdasın ve burada senin için gelecek var.
Sri Lanka'da ölüm, hayatın gerçeğiydi. Burada ise bir hakaretti.
(...) Şiddetten daha kötü olan şey nedir biliyor musun?
Altı ay önce olsa buna cevap veremezdi. Ama şimdi: Beklemek, dedi.
