insanın söyleyecek hiçbir şeyi yoksa konuşmasının da pek yararı olmadığı yanıtını verdi. Gözlerinibelerterek bana bakıp, "İnsanlar çok konuşuyorlar, çokfazla konuşuyorlar," diye ekledi;
"Zihinler uykuya yattı, tutkular birden birbiri ardına uyandı."
Reklam
Haz acı ve utançla yaklaştı,
Zambaklardan bir taçla geldi hüzün.
Haz güzelim güneşi gösteriyordu;
Sevgili İsa, bilsen ne hoş parlıyordu!
Hüzün o bitkin eliyle,
Sevgili İsa seni işaret ediyordu!
Bazen kendi aynama baktığımda gördüğüm yüzün bana değil, benden asırlar önce ölmüş bir atama ait olduğunu hissediyor ve ürperiyorum.
Bu duvarlar arasında yaşayanlar sadece bizler değiliz; bizden önce burada nefes almış, sevmiş ve kaybetmiş olanların hayaletleri de kanımızda yaşamaya devam ediyor.
İnsan ne kadar kaçmaya çalışırsa çalışsın, köklerinden kopamaz. Kan, kendi geçmişini her zaman hatırlar ve günün birinde mutlaka sesini yükseltir.
Reklam
Reklam