Benim ve benim gibilerin istediği dünya, kimsenin kimseyi öldürmediği bir dünya değil; adam öldürmenin haklı olamayacağı bir dünyadır.
Dünü elinden alınmış, yarını olmayan bir insandım.
'Mevsimler boyu aynı yere bakar dururum' diyorsunuz. Sayın Hadrian, çoğumuz öyle değil miyiz? Çoğumuz tüm bir yaşam boyunca hep aynı şeylere bakmaz mıyız?
Yatıp okumaktan başka pek yapacak bir şey yoktu bu saatte.
Bugünün insanı, önce bedenin kurtulması gerektiğini sanıyor. Bu uğurda ruhun bir süre için ölmesine bile razı oluyor. Ama ruh, bir süre için ölebilir mi?