“Özür dilerim… Yapamazsın! Hayallerinin peşinden gitmek istiyorsun. Gidemezsin! Sadece gittiğini sanırsın. Gözlerin sana ilerlediğini söyler ve evet mekânlar değişir; şehirlerin rengine kapılırsın, taş duvarlar hep daha parlak bir renkte çıkar karşına. Hep daha ötesi, daha ihtişamlısı karşılar seni. Hayallerinle ördüğün yol böyledir. Yolun sonrası hiç bitmez. Görülecek milyonlarca göz orada bir yerlerde bekler seni senden habersiz. Ama yolun bir noktasında küçücük bir an durup da ardına baktığında, ördüğünü sandığın duvarların artık harabelere dönüştüğünü görürsün. Kapısından çıktığın her ev yıkılmıştır. Ellerini tutup gözlerinden sevinç nidaları dökülen insanlar artık yoktur. Sesleri duyulmaz. Tenlerine dokunulmaz. Ve ruhunun terazisi sana, geçmişine geleceğin kadar yabancı olduğunu fısıldar. O an korku vardır. O an insanın yalnız kendi vardır. O an her şeye yeniden başlamak istersin. Ardında bıraktıklarını daha çok tatmak, daha çok anlamak, daha çok sevmek… Ama yaşamın en ezici kanunu budur, geçmişe dokunamazsın.”
Hasan Ali Gülce
