Yazar:
Yeşim Sırakaya
Yorumlar ve İncelemeler
Yine tespitleriyle çok güzel bir kitap okudum
PERFORMANS ÇOCUKLARI Yeşim Sırakaya
"Henüz çocukken yetişkin olmaya zorlananlara; kendi sesini kaybetmeden büyüyenlere..."
Sabahın ilk ışıkları... Sekiz yaşında bir çocuk, sırtında kendi ağırlığından büyük çantası, elinde bir test kitabıyla okul kapısında bekliyor.
Annesi diz çöküp gözlerinin içine bakıyor: "90 alırsan hafta sonu ödül var." O an, o çocuğun yüzündeki o eşsiz merak ve parıltı sönüyor; yerini bir yetişkinin kaygılı ciddiyetine bırakıyor.
Artık çocukluk bir keşif alanı değil, bir performans sahnesi. Oyun oynamak yerine "beceri atölyelerine" gidiyor, hayal kurmak yerine "zaman çizelgelerini" yönetiyoruz. Modern çağın ebeveynlik anlayışı, çocuğu bir birey olarak değil; kendi yarım kalmışlıklarını tamamlayacağı bir "projeksiyon yüzeyi" olarak görmeye başladı.
Soruyorum kendime, soruyorum bize:
"Eğer başarı her şeyse, neden bu kadar yorgunuz?"
Öğrenmek; hata yapma, risk alma ve saçmalama özgürlüğüdür. Oysa biz, hata yapma hakkını bir kusur sayan, başarıyı karaktere yapıştırılan bir etiket haline getiren bir dünya kurduk. Çocuklarımızı küçük birer kurumsal hayat simülasyonunun içine hapsettik.
Ama unutmamalıyız ki; insanın en büyük yeteneği mükemmel olmak değil, kendisi olmaktan vazgeçmemektir. Hiçbir eğitim sistemi, bir çocuğun gözündeki o sönen ışığı tek başına geri getiremez. O ışığı koruyacak olan tek şey anlamdır.
Bu bir rehber değil, bir yüzleşme. Ne yapılması gerektiğini anlatmıyor; sadece neden bu kadar yorulduğumuzu sorguluyor.
Çünkü performans elbet bir gün biter. Geriye sadece hayatımıza kattığımız o derin anlam kalır.
Yeşim Sırakaya
"Henüz çocukken yetişkin olmaya zorlananlara; kendi sesini kaybetmeden büyüyenlere..."
Sabahın ilk ışıkları... Sekiz yaşında bir çocuk, sırtında kendi ağırlığından büyük çantası, elinde bir test kitabıyla okul kapısında bekliyor.
Annesi diz çöküp gözlerinin içine bakıyor: "90 alırsan hafta sonu ödül var." O an, o çocuğun yüzündeki o eşsiz merak ve parıltı sönüyor; yerini bir yetişkinin kaygılı ciddiyetine bırakıyor.
Artık çocukluk bir keşif alanı değil, bir performans sahnesi. Oyun oynamak yerine "beceri atölyelerine" gidiyor, hayal kurmak yerine "zaman çizelgelerini" yönetiyoruz. Modern çağın ebeveynlik anlayışı, çocuğu bir birey olarak değil; kendi yarım kalmışlıklarını tamamlayacağı bir "projeksiyon yüzeyi" olarak görmeye başladı.
Soruyorum kendime, soruyorum bize:
"Eğer başarı her şeyse, neden bu kadar yorgunuz?"
Öğrenmek; hata yapma, risk alma ve saçmalama özgürlüğüdür. Oysa biz, hata yapma hakkını bir kusur sayan, başarıyı karaktere yapıştırılan bir etiket haline getiren bir dünya kurduk. Çocuklarımızı küçük birer kurumsal hayat simülasyonunun içine hapsettik.
Ama unutmamalıyız ki; insanın en büyük yeteneği mükemmel olmak değil, kendisi olmaktan vazgeçmemektir. Hiçbir eğitim sistemi, bir çocuğun gözündeki o sönen ışığı tek başına geri getiremez. O ışığı koruyacak olan tek şey anlamdır.
Bu bir rehber değil, bir yüzleşme. Ne yapılması gerektiğini anlatmıyor; sadece neden bu kadar yorulduğumuzu sorguluyor.
Çünkü performans elbet bir gün biter. Geriye sadece hayatımıza kattığımız o derin anlam kalır.Reklam
