Tilusma Sîbayê hê vê hevoka pêşgotinê a A.Bedir va destpê dike. "Ew helbesta ku bêhna jineke jê nayê, ew helbest nîvrih e, bê kezî ye." (7) Sîba wek her jineke Kurd ser xwe ye . Bi hêz, bi aqil û zanaye. Bi serê xwe, xwe serê xwe û bi xwe ye. Nixuriya vê xakê ye xwe. Dante ye xwediyê segê sê serî mîna zarokekî ye hîn. Sîba ne tenê jina Kurde heman demê de Sylvia Plath a helbestkarê Emerîkî ye û jinê Afrîkaya reşike jî . Çawa ku nivîskar divê "nixuriya vê xakêye"(23). Dibe ku ji bo wî bedena xwe kindir asê dike, xwe dixe gorî jinê cîhanê. Xwîner him dibe "ez" a, him jî dibe "min" a Sîba ye. Serdan pê dibe Sîba. Nivîskar sazka xwe li ser xwezayê bi amûrê mîtolojiye ava dike. Hin caran hespê hesinî dibezine. Hin caran dikeve nav dewlemendiya xwezaya ziman. Pênase ji çandê hatine wergirtî ye " Nacebire... naceribe.... Hestiyên tenêtiyê naçe bîrê. Tevneke di bin kirkût de ye tu." Nivîskar bêtir ser hêstan disekine û kar anîna sê noqteya va hêst bêtir kûr di ke. Mirov dibe Sîba û bedena xwe kindir asê dike.