Puan
8.210 üzerinden
Kulakları sağır eden bütün çığlıkların ardından ya da sağır edici sessizliklerden sonra illa ki sükûnet...
Yarıp geçtiği, erdiği, ya da eremediği bütün boşluklardan geçerken sesler ya da sessizlikler, sonsuz huzurun tam ortasında Elhamdulillah sükûnet.
Evhamların, vesveselerin, acıların ya da çıkmazların
en sonunda sükûnet...
"Sükûnet ya Yunus!" dedi, Hünkâr. "Vallahi, Billahi Sükûnet..." ses, kulaklarına fısıldayan huzurlu bir sedaydı... Ve sonra... Ölülerden maksat mezardakiler değil,
Hakk'tan habersiz yaşayanlardır, diye ilave etti ve yine tekrarladı;
Sükûnetle yol al ki, yolun pak olsun,
yoksa dikenlerden canın acır.
Nerden başlamak lazım sükûnete? Diye sordu Yunus.
Yine o yankılanan huzurlu ses:
İki Yunus'tan birini yok et! Kendini kendinde yok et, Hakk'ı ihya et! Yunus'u yeniden doğur! Keremli zamanda, keremli kavme katıl!
...Arka kapaktan bitmesini hiç istemedim
Uzun bi zaman diliminde sindire sindire okudum.Hayatın karmaşasından uzaklaşmak , sıkıcı insanlar kurtulmak ,kendi kabugunuzda olmak, huzur bulmak istiyorsanız muhakkak ama muhakkak okumalısınız klasik söz vardır anlatmaya gerek yok alıp okumalısınız huzurlu saatlere :)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Spoil uyarısı: Kitabı okumadım adeta yaşadım. Bal dede gibi bir dedesi ya da büyüğü olmalı insanın. Yunus'un ninesi gibi medrese görmediği halde ilmini TEK'e indirip imanın ve tevazunun nasıl olduğunu öğrenmek gerek.
Hz. lokman'ın Davut (AS) zamanında yaşadığını öğrenip sabırla tanışıyoruz. Bir ağacında can olduğunu o kadar güzel anlatıyor ki değil ağaç çalı bile kesemezsiniz artık. Bir çok kitap ve belgeselde Yunus'un eğri odun getirdiği için hocası tarafından kovulduğunu zannederdim. Ama gerçekte ağaç kesmenin bir cana kıymak olduğunu anlaması için miş. İlk defa bir kadın Derviş'ten bahsedildiğini okudum bu kitapta.
Üç ayrı evliyanın talebesi olan Yunus gerçek aşkı ararken yaşadıkları, kısa hikayelerle süslenerek bize aktarılmış. Son olarak "bizlerin nefsimizle dost "olduğumuzu öğrenmek acı bir gerçek. Okunmalı.
Allah kuluna üç şekilde cevap verir ,
Evet der, istediğini verir ,
Hayır der, daha iyisini verir ,
Bekle der en iyisini verir...
MEVLANA
Sükûnet!
İlla ki sükûnet!
Kulakları sağır eden bütün çığlıkların ardından ya da sağır edici sessizliklerden sonra illa ki sükûnet…
Yarıp geçtiği, erdiği, ya da eremediği bütün boşluklardan geçerken sesler ya da sessizlikler, sonsuz huzurun tam ortasında Elhamdülillah sükûnet.
Evhamların, vesveselerin, acıların ya da çıkmazların en sonunda sükûnet…
“Sükûnet ya Yunus!” dedi, Hünkâr. “Vallahi, Billahi Sükûnet…” ses, kulaklarına fısıldayan huzurlu bir sedaydı…
Ve sonra… Ölülerden maksat mezardakiler değil, Hakk’tan habersiz yaşayanlardır, diye ilave etti ve yine tekrarladı;
Sükûnetle yol al ki, yolun pak olsun, yoksa dikenlerden canın acır.
Nerden başlamak lazım sükûnete? Diye sordu Yunus.
Yine o yankılanan huzurlu ses:
İki Yunus’tan birini yok et! Kendini kendinde yok et, Hakk’ı ihya et! Yunus’u yeniden doğur! Keremli zamanda, keremli kavme katıl!
Yunus’un gözlerinden üç mısra yanaklarına aktı:
Benden beni al Rabbena, senden yana sal Rabbena,
Bahşet bana hal Rabbena, rahm et şu biçare kulunu,
Koyma işimi yarına, rahm eyle şu avare kulunu,