"Süper gücün ortaya çıkınca bana söylersin, değil mi?" Onaylarcasına başını salladı."Gerçi seni uyarmam gerekiyor, hiçbir zaman güç sahibi olamayabilirim."
"Sorun yok," dedim. "Seninle sadece ölümlü bir şekilde yaşama fikrini de seviyorum."
Kollarına girmek için yanıp tutuşuyordum. Ona sarılmak için, onun da bana sarılması için. Dünyadaki hiçbir yer, onun kolları kadar güvenli hissettirmiyordu.
bu kadar çabuk iniş ve çıkış yaşamamız ürkütücüydü. sandalyeye oturarak bir çizgi roman açarken dudakları hafifçe aşağı doğru kıvrılmıştı. ancak üzgün halini onsuzluğa tercih ederdim.
işte gerçek buydu.