«Allah kâinatı insan için, insanı da kendisi için yarattı.»
Kâinatın dibini bulmuş olmak gibi bir şeydi bu... Her (tez)in bir (antitez), her çıkışın bir iniş, her
düzlüğün bir yokuşla iç içe olduğu bu âlemde, ezelle ebed arası sapmaz ve kırılmaz hakikat, işte bu cümlenin kemendi içinde avlanmıştı.
— Ama annelik bu, yine sana acımaktan başka bir şey elimden gelmez. Sana bir kaç kelimelik bir halk masalı anlatayım: Sevgilisi âşığından annesinin ciğerini istemiş: Git anneni öldür ve ciğerini bana getir!.. Çocuk bu işi yapmış... Elinde annesinin ciğeri, koşarken ayağı bir yere takılmış ve düşmüş... Ciğer haykırmış: Vah evlâdım, acıdı mı bir yerin?..