Çoğu zaman hüzün bulutları dolaşır yüzünde
Anlatır yalnızlığını mağrur kirpiklerin
Bu almaya alışkın dünyada fidan boylum
Bir dünya yaratmaya yeterdi verdiklerin
Diyormuşsun ki “Kalbimde artık ona yer yok”
Sevmek ve unutmak bu kadar kolaymış meğer
Uyudun ve ansızın uyandın bir uykudan
Demek ki bi anda bitiverdi o düşler
Yoruldum ben gayri, apansız bitti koşum
İçimde umutlardan, sevinçlerden eser yok
Işıklarım karardı, bitti bütün şarkılarım
Bahçemde o çiçekler, o kokular, o renkler yok
Şimdi büyün şarkılar yıkılmışlığımı söylüyor sana
Bilemezsin, nasıl devrilmiş, nasıl kahrolmuşum
İçimde yaralı bir ceylan ağlıyor durmadan
Can evimden öylesine amansız vurulmuşum