Sonra zamana bırakılır her şey. Zaman iyi gelir bazen. Kalbinizi ona teslim etmiş olmanızın, ona esir düşeceğiniz anlamına gelmediğini kavrarsınız. Bir mücadele başlar aklınızla kalbiniz arasında. Hangisi kazansa, yalnız kalan yine siz olursunuz aslında. Ama yine de onu aklınızda öldürmek iyi gelir size. İyi gelir; zafer sandığınız yenilgilerinize... Gurur duyarsınız mantığınızla. Soranlara, “ İyiyim, atlattım..." dersiniz. Ama bir gün mutlaka, ansızın karşınıza çıkar ve onu geri getirir unuttuğunuzu sandığınız bir hatıra... Aklınızda öldürdükleriniz, kalbinizde dirilir sonra...
“Neden bugününü hep geçmişinle süsleyerek yaşamayı tercih ediyorsun?" diye sordu. Cevap veremedim. Sustum bir süre. Cevap bekler gibi baktı gözlerime. “Geçmişimi seviyorum" dedim. Güldü ve “Sen geçmişini değil, geçmişindeki geçmeyeni seviyorsun" dedi.