2014 yılında başladığım ama bir türlü sonunu getiremediğim bir kitaptı. Kurgusu ve ana fikri güzel bir kitap olmasına rağmen anlatımdaki sıkıcılık ile ilk başta kitabın içerisine çekilemiyorsunuz fakat beni bu yıl içerisine tuhaf bir şekilde çekti ve sıkılmadım.
Yazar, 15 Temmuz'ları yazarken rutine binen hayatın sıkıcılığı ve tek düzeliğini de yansıtmak istediğini düşünüyorum. Bu yönden bakınca başarılı bir roman.
En güzel ve "İşte! Ben buna aşk romanı derim." dediğiniz iç ısıtan bölümler sonunda yer alıyor, ne yazık ki.
"Romanı bitirene şeker" gibi bir bölümdü, Em ve Dex'in son anısı.