Bir saati bile geçmeyen görüşmelerimizde de soğuyan kahvelerimize bakarak karşılıklı susuyorduk. Onu kaybetmekten, incitmekten korktuğum için ağzımı bile açmıyordum. İnsan kendi sesinden bile korkar hale gelince, mecburen sessizliğe itaat etmek zorunda kalıyor.
Mutluluk ve ben yıllardır yan yana yürüyen ama birleşmeyi aklından geçirmeyen iki kavramdık. Ne zaman aramızdaki mesafe azalsa kesin bir felaket oluyordu.
Okuduğum her kitapta kendimi aradım. İyi bir kitap okumak, hayat kurtarabilir. Dağılan bir hayatı yeniden kurmak için kitaplarda çok parça var. Hayatı romanlara göre yaşamak insanı epey yoruyor. Keşke oturup sabahtan akşama kadar roman kahramanlarının arkalarından konuşacak kadar dertsiz olsaydık...
Yaşayamadıklarımın üstüne çıksam, tüm dünyaya tepeden bakarım. Bu yüzden bazen iyi ki de yaşamamışım diyorum içimden. Tatbiki mümkün olsaydı keşke zihnimden geçenlerin...