Ama köyde açlık insanın arkasından gölge gibi geliyor; karnını doyurabilme umudun yok, evet, yoktur. Açlık ruhları kemirir, insanların yüzünü kazır. Yaşamıyorlardır insanlar, akıl almaz bir yoksulluk içinde çürümektedirler. Ve çevrelerinde yöneticiler aç kargalar gibi dönüp dururlar, fazladan bir lokma ekmekleri var mıdır, gözetlerler. Varsa, görür görmez çekip alırlar onu elinden, üstelik suratına bir tokat patlatırlar.
Reklam
Benim öldüğümü birinin anlaması uzun zaman alabilir.
Önceleri ölüm ilanlarını yalnızca benden daha kısa yaşayanlara nispet yapmak için okurdum, ama şimdi bunun bir anlamı olmadığını düşünüyorum, çünkü hepimiz yalnızca bir an yaşıyoruz ne de olsa.
Yeryüzünde yaşadığın her mutlu an kederle ödenmek zorundadır.
Gördüğün gibi iş kafada değil, yürekte bitiyor. Orası insan bedeninde başka hiçbir şeyin filizlenmediği bir yerdir.
Reklam