Hiç farkında varmadan babası olmuştu. Kalbini karısına açmayan, evinin dışındaki hayatı evinin içindekinden daha önemli bulan, evdeki yürek sızılarını anlamayan, anlasa da umursamayan, çehresi daima asık sesi daima gür ve azarlamaya hazır babası.
..kırgın bir kalbi taşımaktan yorgun düştü.
Toprağına düşememiş, iki taş parçası arasında kuruyup kalmış bir tohum gibi yalnızdı artık.
Gün boyunca bedeniyle çalışıp yorgun düşerse, benliğini saran bu tuhaf kederi unutabileceğini sanıyordu.
Sevildiğini sanmış ve yanılmış olmaktan çok utanıyordu. Ölebilseydi eğer bunu tercih ederdi.