Hayatın Sırrı
@kitapperesst
Uzman Fizyonomist
Bütüncül Yaşam Koçu
İlişki Uzmanı
Danışmanlık & Analiz
El Analizi | Yüz Analizi
Lisans
Karadeniz
230 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Yeniden Beyaz TV ekranlarında, yaşamın özüne dair çok özel bir konuyla sizlerle buluşuyoruz. 📺
8 Mayıs Cuma sabahı saat 07.20’de, Seher Tunalı ile "Yaşama Dair" programının konuğu olacağım. Bu yayında; niyetin enerjisini, duanın gücünü ve sarsılmaz bir inancın hayat yolculuğumuzu nasıl inşa ettiğini konuşacağız.
İç dünyamızdaki değişimlerin hayatın akışına ve hatta yüz hatlarımıza yansımalarını merak eden, güne yüksek bir farkındalıkla başlamak isteyen tüm dostlarımı ekran başına bekliyorum.
📍 Kanal: Beyaz TV
🗓 Tarih: 8 Mayıs Cuma
⏰ Saat: 07.20
Görüşmek dileğiyle...
Reklam
Bu ülkede hâlâ “eğitim” ile “öğretim” arasındaki farkın anlaşılmaması, yaşadığımız acı olayların en temel sebeplerinden biridir.
Okullarda verilen şeyin adı çoğunlukla öğretimdir. Yani bilgi yüklemesi… Matematik, fizik, kimya, Türkçe… Peki ya eğitim? Yani karakter, ahlak, vicdan, saygı, merhamet, adab-ı muaşeret?
İşte orası büyük bir boşluk.
Bugün bir çocuğun babası emniyet müdürü, annesi öğretmen olabilir. Ama bu, o çocuğun “eğitimli” olduğu anlamına gelmez. Çünkü eğitim sadece aile mesleğiyle değil; değerlerle, rol modelle, sistemle ve kültürle inşa edilir.
Biz ne yaptık?
Çocukları bir yarış atına çevirdik.
“Sınav kazansın, doktor olsun, mühendis olsun…” dedik.
Sonuç?
Meslek sahibi ama insan olamamış bireyler…
Vicdanı eksik doktorlar, sorumluluğu zayıf mühendisler, öfkesini yönetemeyen öğretmenler…
Çünkü biz “insan yetiştirmeyi” ikinci plana attık.
Eskiden karnelerde sadece ders notu yoktu.
Davranış notu vardı.
Temizlik, düzen, arkadaş ilişkisi, saygı…
Şimdi ise sadece başarı alkışlanıyor.
Ahlaklı olmak?
Ya “saflık” olarak görülüyor ya da dışlanma sebebi oluyor.
Oysa bir toplumun geleceğini belirleyen şey, sadece zeki bireyler değil; karakterli bireylerdir.
Eğer biz hâlâ eğitimi, öğretim zannederek yol almaya devam edersek;
daha çok “başarılı ama tehlikeli” insanlar üretiriz.
Modern üniversite…
Bilginin üretildiği yer mi, yoksa zamanın ustaca tüketildiği bir bekleme salonu mu?
Bugün sistem bize şunu fısıldıyor:
“Biraz daha oku, biraz daha hazırlan, henüz hazır değilsin…”
Ve biz o “hazır olma” hikâyesinin içinde yıllarımızı bırakıyoruz.
Oysa hayat, diploma teslim töreninden sonra başlamıyor.
Hayat, ertelenmeye gelmeyen bir gerçekliktir.
Üniversiteler elbette kıymetlidir.
Ama sorgulanmayan her yapı zamanla konfor alanına dönüşür.
Bugün birçok insan, üretmeden öğreniyor, uygulamadan biriktiriyor, risk almadan “hazır” olmayı bekliyor.
Ve en acı tarafı şu:
Sistemin sana verdiği güven hissi, aslında seni hayattan geciktiren en zarif tuzaktır.
30 yaşına kadar süren bir hazırlık süreci…
Peki neye hazırlık?
Hayatın kendisi, zaten en büyük öğretmen değil mi?
Gerçek öğrenme;
Sınıfta değil, sahada, hatada, riskte ve sorumlulukta başlar.
Diploma bir araçtır, amaç değil.
Bilgi bir güçtür, ama sadece uygulandığında.
Bugün cesaret, en az bilgi kadar değerlidir.
Hatta çoğu zaman daha fazlasıdır.
Arkadaşlar bu nasıl bir yoğunluk? 😅
1000Kitap resmen pes etti:
👉 “Bağlantıda bir hata oldu.”
Sanırım sistem diyor ki:
“Bu kadar mesaj fazla…” 😂
Aynı durumu yaşayan var mı, yoksa uygulama bana özel mi çöktü? 🤭
Bir gün, sen orada olmayacaksın…
Ama senin hikâyen bir sofrada yaşayacak.
Çocuğun, seni hiç tanımayan insanlara seni anlatacak.
Sesinin tonunu, bakışını, ona nasıl dokunduğunu…
Belki gururla, yüzünde bir tebessümle.
Belki de içinde ukde kalmış cümlelerle, yarım kalmış bir sevginin ağırlığıyla.
İşte mesele tam olarak bu:
Bugün kurduğun her ilişki, yarının anlatısına dönüşüyor.
Çocuklar unutmaz.
Onlar, hissettiklerini saklar… ve büyüdüklerinde kelimelere döker.
Bu yüzden mesele “iyi bir ebeveyn olmak” değil sadece.
Mesele; hatırlandığında iç ısıtan bir iz bırakmak.
Mesele; bir çocuğun seni anlatırken gözlerinin parlaması.
Bugün, sıradan bir gün değil.
Bugün, yarının hatırası.
Ve unutma…
Bir gün seni anlatacaklar.
Sen hangi hikâyede yer almak istiyorsun?
Reklam