- Bu korkunç bir şey!
- Korkunç olan ne?
- İnsanın hiçbir şeyden pişmanlık duymaması. Dönüş yoluna çığ düşmesi korkunç değil mi?
- Dönmek mi? Dönmek de ne? Geriye bakarak yürüyebilir misin?
- İnsan af dilemesini gerektiren bir şey varsa arkasına dönmeli. O anda yürümesi gerekmiyor.
- Yine de arkana dönme.
Sırtüstü kumlara yatsam. Karıncalar dolansa parmaklarımda. Su satan bir çocuk, “Abi buz!” diye bağırsa kulağımın dibinde. Buz gibi su! Buz gibi deniz! Bardağı kafama dikiyorum ve koşmaya başlıyorum denize doğru. Fakat uzuyor kumsal. Koştukça çoğalıyor kum. Koştukça uzaklaşıyor deniz. Buz gibi su! Bir bardak daha dikiyorum kafama. Kan ter içinde koşmaya devam ediyorum. Ayaklarım suya değse! Bir kere değse ayaklarım ıslak kumlara. Buz gibi su. Deniz yok. Gözden kayboldu!