Bir zamanlar bu gökyüzünün altında nefes alan, yürüyen, koşan, acıkan, üşüyen, korkan, sevinen, gözyaşı döken, seven ve sevilenler şimdi şu toprağın altında, bunca güzelliği ve acıyı hiç yaşamamış gibi sessizce çürürken bizler niçin deliremiyoruz bile?
Çatlaklar, oyuklar, eşikler ve hep avuntular. Hayat ne getirirse getirsin, ağzımıza çaldığı bir parmak balla aklımıza mukayyet oluyor