pastel pudra
@kitaprafim06
Bir kelebek ağrısıydı, vakit dardı, mevsim hicazdı.. Yetişmem gereken bir ölüm, kaçmam gereken bir hayat vardı..
Kapkaranlık gecelerin içinde uykuyu, sokağa çıktığımda yolumu, dünya denen cehennemde kendimi bulamıyordum. Hayatım, aramak, bazen ne aradığını bile bilmemek ama sonuçta hiçbir şey bulamamaktan ibaretti.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tek başına ağlayan kadınlar. Dünyanın kırık kalbi. Dünyanın dip boyası gelmiş saçları. Dünyanın rutubetli duvarları. Sadece nakaratını hatırladığımız o eski şarkılar.Bir dahaki sefere söyle, birlikte ağlayalım.
“Nefes darlığından, bu iç sıkıntısından kurtulabilmek için kendi kendime hikâyeler anlatmaya başladım. Gerçekliği bozarak, ruhumu ayakta tutmaya çalışıyordum.”
Bir kere bile karşılaşmaz mı insan? Karşılaşmadık. Ben İstanbul'da sokakta Zuhal Olcay'la, Nazan Öncel'le bile karşılaştım ama onunla karşılaşmadım.
Çaresizlikten ölünce insan, hiçbir bir kan tahlilinde hiçbir röntgende bişey çıkmaz.Çaresi tükendi öldü denmek yerine vadesi geldi öldü denir, sonra da geçip gider.