“Ey nefsim! Seni sen yapan benim, beni de ben yapan sensin. Ya yola gel beraber gidelim ya da yoldan çekil ben Hakka gideyim...”
Bazı kitaplar vardır. İlk sayfasından itibaren sizi etkisi altına almayı başarır ve okudukça daha bir içine çeker sizi. ”Ben ne okuyorum böyle?” diye sorarsınız kendi kendinize.
Bu tarz kitaplar bir kere değil pek çok kere okutmayı başarır kendini. Kitabı elinize alıp her yeniden okumaya başladığınızda aldığınız hazzın bir kat daha arttığını fark eder ve daha farklı bir gözle inceleme şansı elde edersiniz. Dimağınızda kalıcı bir etki bırakır o kitap. Yıllar geçse de onun size kattıkları, size anlattıkları, size yaşattıkları hep aklınızın bir köşesinde kalır öylece.
“Ene” kitabı da işte öyle bir his, öyle bir haz yaşatıyor insana. Okurken hemen çabuk bitmesini istedim kitabın sonunda neler olacak, diye merak ettim çünkü. Hem de hiç bitmesin, sayfalarca devam etsin istedim anlattıkları. Ama her güzel şeyin bir sonu vardır misali bitti gitti kitap. Tabiri caizse su gibi aktı da diyebilirim. Kitabın mutlaka okunmasını tavsiye ederim. Okuyun okutturun inanın pişman olmayacaksınız