Umutlarım,hayallerim yok artık. Sadece sorular dolaşıyor ölmüş düşüncelerimde. Ölmek, zamanı geldiğinde nefes almak kadar kolayken, yaşamak neden nefessiz kalmak kadar zor?
Surat astım. Mutluluk benim için o kadar yabancı bir kavram haline gelmişti ki artık nasıl bir his olduğunu bile hatırlamıyordum. Nasıl mutlu olabileceğimi bilmiyorum.
Fakat batmadım. Hâlâ nefes alıyordum. Hareket edebiliyor ve hayatımı sonlandırmayı ne kadar istemiş olursam olayım, yaşananları değitiremiyordum. Bir kurşun olmadan ya da boynum kırılmadan olmazdı.