*sema*
@kitapseven01
En az anladığı şeydi damak zevki. Zaten zevk denen şey, saf, madde-dışı kokudan duyulan zevk dışında, hiç de aradığı bir şey değildi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Her yerde, her yönde aynı, insandan-uzaklık egemendi; aynı zamanda herhangi bir yöne atacağı her adım, insanlara yaklaşması demek olacaktı. Pusula dönüp duruyordu, hiçbir yön göstermiyordu artık. Grenouille hedefe varmıştı. Ama aynı zamanda kapana da kısılmıştı.
Ve kaçmaya devam ediyordu, çevresinde gittikçe eksilmekte olan insanlık kokusuna gittikçe artan bir duyarlılıkla tepki göstere göstere. Böylece insanlardan hep daha uzağa, hep
olabilecek en büyük yalnızlığın çekim merkezine doğru sürükledi burnu Grenouille’i.
Karanlık, ya da soğuk ayışığıyla aydınlanan dünyada yalnız olduğu inancının verdiği huzur içinde daha çok oyalanabilirdi, eğer günün birinde o hassas pusula hiç de yalnız olmadığını göstermeseydi. Geceleyin de vardı insanlar. En sapa yerlerde bile vardılar. Sadece, sıçanlar gibi köşelerine çekilmiş uyuyorlardı. Toprak insandan arınmış değildi. Çünkü uykularında bile kokularını yayıyorlar, bu koku barındıkları yerlerin açık pencerelerinden, duvar çatlaklarından dışarı, açık havaya çıkıyor, o görünüşte kendi halindeki doğayı berbat ediyordu.
Onu en çok rahatlatan şey, insanlardan uzaklaşmak olmuştu.