Ruhumun başında bir bulut
Yeşilden süzülen kamelyasında
Yüz gül, dil meftun ve yaprak latif
Gün nurunun aralağında ince bir sız
Damlalar ipekten daha akışan,
Ayağımdaki toprağımı dirilten,
Yıkılmaya meyilli bu göğü sardıran;
Kalbimin sırdarı, gözümün darısı
Ukbadan yağan ruh-u şan yağmurları.
Bu zamanın yıklacak bir seyri hali
Tavanın ardında kalan; faniyat hanı
Sütunları çatlamış aynalarda,
Yansımaları sönüyor harfiyat kıyısında,
Manasına dokunamıyorum dünyanın.
Bu anda kalıyor — ne gece, ne gündüz —
Ey geçici, ey yorgun fani,
Her şey bir sonla mıhlı,
Ruhum ise o bulutun altında,
Bâkî olanın kokusuna sırlı.
Ahsen Tosun