kıvanç
@kivanc_capar
kimi zaman umutsuzluklara kapılsa da kimi zaman da bunların ne kadar yersiz olduğunun farkına varan bir insanım, herkes gibi
14 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Son zamanlarda okuduğum en eğlenceli kitap!
Junji Ito en sevdiğim mangakadır benim. Bu kitabın kapağında da ismini gördüğüm gibi aldım. Aynı zamanda korku da nispeten en zevk aldığım kitap/film türleri arasındadır. İyi ki de almışım ki beni son zamanlarda en eğlendiren kitap oldu.
Mangamızın olayı şöyle: Junpei Azumi diye bir yazarımız var, bu adam özellikle dağlarda geçen korku hikayeleri yazıyor. Bu hikayelerden birkaçı da farklı farklı mangakalar tarafından resmedilip derlenince ortaya böyle bir antoloji çıkmış. Junji Ito, Daisuke Imai ve Akihito Yoshitomi tarafından birer hikaye; Mimika Ito ve Akemi Inokawa tarafındansa ikişer hikaye resmedilmiş. Bunların arasından Mimika Ito'nun elinden çıkan iki kısmın ikisinde de Azumi bizzat baş karakterken Junji Ito'nun bölümünde ve Inokawa'nın da ilk kısmında Azumi yan karakter olarak hikayede yer almış.
Kendi düşüncelerime gelmeden önce bir de bölümlerin içeriklerine kısaca değinmek istiyorum.
İlk bölüm Junji Ito'dan geliyor: Bir dağ kulübesinde oturan birkaç dağcı, deneyimli bir kadın dağcının pek de tecrübe istemeyen bir yürüyüş sırasında gizemli bir şekilde öldüğünü duyunca aynı dağda başlarından geçen birtakım korkunç olayları anlatıyor ve kadının başına ne gelmiş olabileceğiyle ilgili tahmin yürütüyorlar.
İkinci bölüm Daisuke Imai'nin çizimleriyle: Bir yıl önce dağda kaybolmuş ve bedeni dahi bulunamamış liderlerinin anısına bir hatıra tırmanışı gerçekleştiren bir üniversite dağcı kulübünü asla tahmin etmeyecekleri birkaç olay bekliyor.
Üçüncü sırada Mimika Ito var: Bu bölümün ilk kısmında mantar toplamak üzere çıktığı dağda yolunu şaşırıp görmemesi gereken şeyler gören bir Azumi okurken ikinci kısımda yine bir dağ yürüyüşü sırasında canlı mı ölü mü olduğunu kestiremediğimiz bir dağcıyla karşılaşıyor Azumi.
Dördüncü bölüm Akihito Yoshitomi'den geliyor: Bir dağa
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
grange yolculuğumun başı
bu ilk grange kitabım ve hoşnut kaldığımı söyleyebilirim. yazarın dili tahmin ettiğimden daha yorucu ve yoğun olsa da kendine has bir okuma zevki veriyor. bu yıl, 2023-2024, sınav senem olduğundan hiç kitap okumadım ve bu hasreti çok güzel giderdi küllerin günü.
kitap almanya'da geçiyor. yüzyıllardır kendilerini toplumdan soyutlamış ve tanrılarına dönmüş bir halde yaşayan bir topluluğumuz var, tebliğciler. geçimlerini yıl boyunca üzüm yetiştirip, şarap imalatı yaparak sağlıyorlar. civare halkı da genel kamuoyu da tebliğciler'in yüzyıllardır barışçıl ve ne kendi içlerinde ne de dışarıda saldırgan tavırlarda bulunmayan insanlar olduğunu söylüyor. fakat bir gün bu topluluğun ileri gelenlerinden biri, topluluk tarafından benimsenip satın alınmış bir kilisede ölü bulununca ilk domino taşımız da itilmiş oluyor.
kitaptaki baş kahramanlarımız niemans ve ivana. özellikle niemans karakterini çok sevdiğimi söyleyebilirim. zaten yazarın şu an bende 2 kitabı var, diğeri de kızıl nehirler, okumadım henüz; o da bir niemans kitabıymış herhalde; birkaç grange kitabında rast gelebileceğiniz bir karakter açıkçası niemans.
dediğim gibi ben beklediğimden daha yoğun bir dille karşılaştım. kurgu güzeldi ama. yani aslında kurgu harbiden kıyak mıydı yoksa ortalama bir tane miydi, tam da karar veremiyorum ama bu kadar uzun bir ayrılıktan sonra hem roman hem de polisiye açlığımı dindirmeyi başardı diyebilirim.
kurgu boyunca çok güzel işlenişler bulduğum yerler de çok oldu, az olsa da tam kafamda oturtamadığım kısımlar da vardı. yani objektif bakarsak cinayetlerin işlenişinde veya çözümlenmesi kısımlarında ne bir hercule poirot veya sherlock holmes akılcılığı ne de bir robert langdon bilgi birikimi, derinliği aramak doğru olacaktır ama grange'ın bu kitapta şu ana dek okuduğum tüm kitaplara
derinlere iniyoruz yavaş yavaş
ilk ciltten kesinlikle daha iyiydi. olaylar çok daha net şekilleniyor artık aklımda. geçmişe dair neler olabileceğine dair küçük küçük detaylar da vardı cilt boyunca ki bu ilk ciltte pek olmayan bir şeydi. ayrıca karakterin mitsuko, tsukamoto gibi eski yaşamındaki karakterlere erişmesi, şu ana kadar kendisini 10 yıl hapiste mahkum eden adama neredeyse erişmesi hem mangaya çok kıyak bir devinim katıyor hem de bizim de karakteri daha iyi tanımamıza yardım ediyor. çizimlere zaten hiç lafım yok, mükemmel bir teknik. şu anlık old boy, eğlenceli.
harala gürele girdik meseleyeManga
kendine has, karakteristik çizimlere bayıldım. hemen pat küt konuya dalsak da güzel bir işlenişte gidiyor şu ana kadar senaryo. onun dışında karakter hakkında bir bok öğrenemedik daha ve bu nedenle onla yakınlaşmak da daha mümkün olmadı. fakat dediğim gibi çok çok akıcı bir ciltti ve olaylar geliştikçe taşlar yerine sırayla oturacak gibime geliyor. bir daha söylemeliyim, çizimlere bayıldım.
yon & muu
uzun zamandır ito okumuyordum, daha doğrusu okuyamıyordum çünkü neredeyse hepsini okudum. bugünse ito ile hasret giderelim dedim ve ito'nun tozlu raflarından bir kitap seçtim. yon & muu muazzam çizimleriyle, kısa ve öz hikayesiyle çok sıcak ve içinden asla çıkmak istemeyeceğim bir yuva gibiydi. aralarda yon ve muu'nun gerçek resimleri olması, ito'nun soru cevap kısımları vs. de ayrı bir samimiyet, sıcaklık hissettirdi bana. okuduğum için çok minnettar hissettiğim bir manga oldu yon & muu. ayrıca açık olmak gerekirse ito'nun sadece korku da iyi işler çıkarabilecek bir mangaka olduğunu düşünüyordum ama eline sağlık, kusursuz bir iş ortaya koymuş bu eserinde. ee ne demişler: daha çok junji ito, daha çeşitli hisler.