Aşkımız Eski Bir Roman- İnceleme
Ahmet Ümit'ten okuduğum ilk kitaptı. Ve çok samimi söyleyebilirim ki kalemine bayıldım. Ne kadar akıcı, sürükleyici, doğal, telaşsız yazılabilecekse o kadar yazmış. Okurken asla sıkılmıyorsunuz ve kitap boyunca da merakınız devam ediyor. En basitinden kitabın adı bile sizi bir aşk romanı okuyacağınızı düşündürürken bir bakıyorsunuz ki çeşitli cinayetlerle baş başasınız, burdan bile merakımı diriltmişti zaten yazar. En kısa zamanda başka kitaplarını da okumaya karar verdim yazarın. Kitapta üç ayrı cinayet vakası var, Başkomser Nevzat ve yardımcıları Ali ile Zeynep bunları çok ustaca ve zekice çözmeye çalışıyorlar. İlk vaka ; aşkımız eski bir roman, bu hikayede edebiyatın bazen ne kadar tehlikeli olabileceğini görüyorsunuz, yani kafayı edebiyatla ve o karakterlerle bozmuş biriyseniz tabi. Kahramanımız Edip, babasının annesini öldürdüğünü düşünmesi üzerine psikolojik sorunlarıyla baş etme yöntemi olarak hayatına alacağı her kadını kitap kahramanlarıyla benzeyenlerden seçiyor, ya da herkesi onlara benzetme yoluna gidiyor makyözlerle, kostümlerle, sonu maalesef hüsran. Ama şunu belirtmem gerek ki, bu olayda yazar; çok fazla yazar ve hikaye isminden, o hikayelerde geçen karakterlerden bahsetmiş eğer bunlara az çok bir aşinalığınız yoksa hikaye biraz havada kalacaktır sizin için. Ama biliyorsanız tadından yenilmiyor olayların.İkinci vaka ise Overlokçu kız, hayalleri olan Gülbahar daha iyi bir hayatı olsun diye uğraşırken maalesef hayatından oluyor güvendiği Hasan tarafından. Üçüncü vaka ise Sergey Nikolayeviç Jerkovski'ye Ne Oldu?, Rus bilim adamı Sergey, sevdiği kadın Leyla ile kaçış planlarken, kansere çözüm bulduğunun bilinmesi üzerine türlü mafya ve kişilerle uğraşmak zorunda kalıyor, hayatını kurtarmak içinde saklanıyor. Kısaca bahsettim her olaydan ama okurken çok çok
İlknur isimli okura yanıt verildi
İlknur
Rica ederimm💚
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aşkımız Eski Bir Roman- İnceleme
Ahmet Ümit'ten okuduğum ilk kitaptı. Ve çok samimi söyleyebilirim ki kalemine bayıldım. Ne kadar akıcı, sürükleyici, doğal, telaşsız yazılabilecekse o kadar yazmış. Okurken asla sıkılmıyorsunuz ve kitap boyunca da merakınız devam ediyor. En basitinden kitabın adı bile sizi bir aşk romanı okuyacağınızı düşündürürken bir bakıyorsunuz ki çeşitli cinayetlerle baş başasınız, burdan bile merakımı diriltmişti zaten yazar. En kısa zamanda başka kitaplarını da okumaya karar verdim yazarın. Kitapta üç ayrı cinayet vakası var, Başkomser Nevzat ve yardımcıları Ali ile Zeynep bunları çok ustaca ve zekice çözmeye çalışıyorlar. İlk vaka ; aşkımız eski bir roman, bu hikayede edebiyatın bazen ne kadar tehlikeli olabileceğini görüyorsunuz, yani kafayı edebiyatla ve o karakterlerle bozmuş biriyseniz tabi. Kahramanımız Edip, babasının annesini öldürdüğünü düşünmesi üzerine psikolojik sorunlarıyla baş etme yöntemi olarak hayatına alacağı her kadını kitap kahramanlarıyla benzeyenlerden seçiyor, ya da herkesi onlara benzetme yoluna gidiyor makyözlerle, kostümlerle, sonu maalesef hüsran. Ama şunu belirtmem gerek ki, bu olayda yazar; çok fazla yazar ve hikaye isminden, o hikayelerde geçen karakterlerden bahsetmiş eğer bunlara az çok bir aşinalığınız yoksa hikaye biraz havada kalacaktır sizin için. Ama biliyorsanız tadından yenilmiyor olayların.İkinci vaka ise Overlokçu kız, hayalleri olan Gülbahar daha iyi bir hayatı olsun diye uğraşırken maalesef hayatından oluyor güvendiği Hasan tarafından. Üçüncü vaka ise Sergey Nikolayeviç Jerkovski'ye Ne Oldu?, Rus bilim adamı Sergey, sevdiği kadın Leyla ile kaçış planlarken, kansere çözüm bulduğunun bilinmesi üzerine türlü mafya ve kişilerle uğraşmak zorunda kalıyor, hayatını kurtarmak içinde saklanıyor. Kısaca bahsettim her olaydan ama okurken çok çok
İlknur
İlk hikayede Edip in annesinj babasi öldürmüyor kadin kocasi yüzünden kendi bileklerini kesiyor isin sonunda hersey yine ayni adam yüzünden ama ben sadece küçuk bir uyari yapayik dedim 🤍
Gerçek anlamda kafayı yememek için çok direniyorum :)
Mehmet isimli okura yanıt verildi
İlknur
Bunu yazdigini hatirliyo musun.d
Kafamda kendi adaletimi yarattım, bana yapılan yanlışlara, yapana kafamdaki adalete göre ceza keseceğim. Kafamdaki adalette bazen 1'in karşılığı 1 değil, 10, anladım ki beni huzura kavuşturacak olan şey belki de o 1'e 10 dengesi çünkü. "tek intikam unutmaktır", "en iyi intikam affetmektir" yok işte efendim "intikam yanlışa yanlışla cevap vermektir" gibi şeyler söylemek, pollyannacılık oynamaktan başka bir şey değil benim nezdimde. (herkes böyle düşünecek diye bir şey yok tabi, dediğimin aksini düşünüyorsanız size yüksek erdemlerinizle mutluluklar.)
Emek istiyor, güçlü bir sinir sistemi istiyor. Yüksek düzeyde plan kurabilen bir insan olmayı gerektiriyor. Kin tutamayan bir insanın hakkıyla yapabileceği iş değil. Hatta en önemlisi, sabır ister. Ama hepsi güncel ben'de mevcut. Benim canımı yakan bir insana ertesi gün gidip karşılık vermeye çalışmak, ilkokuldaki "o bana vurdu ben de onun saçını çekeyim" mantalitesinden farklı değil. Bunu yaparsam, alacağım intikamların değerini küçültmek olur. İntikam alınmasını gerektiren kişi ve olaylar üzerinden, alacağım intikamın büyüklüğünün ağırlığını taşıyabilecek ölçüde zaman geçtikten sonra, tercihen kurbanlarım olacak kişilerin en savunmasız anında (örneğin en mutlu anında) karşılık vermem gerekiyor.
Anladım ki, yaşattıkları şeylerin sonucunu düşünmeyen, benim hissettiklerimi umruna almayan herkesten, ondan aldığım/alacağım intikamdan daha iyi bir öğretmen olmayacak.
Ha bir de; Hayatta iyilik de kötülük de karşılıksız kalmamalı. Ve kimse unutmamalı. Gün gelir, tüm bedeller ödenir. Ben de öderim elbet bir gün bedel.
İlknur
Sizin yasiniza geldigimde ne düsünürüm bilmiyorum elbette ama şu anda insanların şu "zayif anlarinda" alincak intikamlari çocuk oyunu gibi buluyorum o bana vurdu ben onun sacini cekeyimden farki yok bence bunun... Bu söylediginiz seyleri yaparsam beni ben yapan cogu seyden vazgecmis olurum kendini kaybederim ve bu alinacak intikamlardan daha önemli benim nezdimde:)
Kaldı ki mevcut sizde bulunan emek, sinir sistemi ,kin tutma bende yok sizi de bi yerden sonra yiyip bitirmeye başlayacağina eminim diyebilirim. Bu insanlari-o kadar çoklar ki-siraya koyup hepsine deger bicip ne yapacagini düsünmek zayif anini kollamak yormaz mi insani? O yorgunluga deger mi yani. Eğer ki düzgün iletisim kuramadigim bana zarae verdigini beni yiprattigini düsündügüm bir insan varsa hayatimda belli ölçülere göre ya tamamen silerim ya da bende ki seviyesi düser onunla gecirmek isteyecegim vakit azalir ikimiz icin harcadigim hicbisey umrumda olmaz silerim..
Yani ne bileyim öyle iste..
Hayatin kime ne getirecegi belli degil elbette daha yasanacak cook seyler var
Sadece kendi fikrimi kendim icin münasip oldugunu düsündügüm bir dille belirttim umarim buna noluyo la dememissinizdir...
Dediyseniz de caniniz sagolsun artik sacmaliyorum kendi kendime:)