İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız. Yeni şiirin kahramanı kalabalık içinde bir yalnızdır ya da daha doğrusu bir yalnızlar kalabalığıdır...
O zamanlar içimdeki çocuk daha özgür, daha cesurdu. Dünya bu kadar soğuk değildi. Herkes yüreğiyle gülerdi birbirine. İnsan sesinden medet umulurdu. Eşyalar bir salgın hastalığa dönüşmemişti. Paylaşarak büyütürdü insanlar bir hazzı; İnsanın zenginliği güzelliğiydi. Kimsenin önemi zenginliğinden gelmezdi.