Bu kitabın ilk sayfalarını açıp okumadan önce bir yerlere gitmek istiyordum. O an göğüs kafesimde hissettiğim garip boşluğu doldurabilecek bir yer... Evet... Keskin, kıvrak bir zeka ve trajikomik kelimelerle oluşturulmuş bir dünyaya gitmek istiyordum. İşte o aradığım, yüzümü güldüren ilk sayfanın sahibi bu eser. İncelemek için elime aldığım ve okumaya devam edip elimden bir türlü bırakamadığım bu eser...
Augusto, dostları, sevdiği kadınlar, köpeği Orfeo ve zihnindeki sis...
Augusto'nun yalnızlıkla başladığı serüvenine Aşk'ın dahil olmasıyla birlikte devam eden yolculukta yaşadığı acı tecrübeler ona bir deney yapma kararı aldırıyor. Fakat duygularını karıştırmaması gereken bu deneyde, duygularıyla hareket ederek, asıl kobay o oluyor. Eserin bu bölümlerini ve sonrasını ağzım açık okudum diyebilirim. Çünkü bence Augusto, sonu uçurum olan bu serüvene yalnızca kendi iradesiyle atlamadı. Başından beri, onu bu uçuruma atlaması için teşvik eden dostlarıydı. Dostları...
Mektupların sahibi Werther, tüm duygularını ve hislerini içinde patlamaya hazır olan bir volkan gibi beslemekte ve sevmekte olan bir adam. Zaman zaman bu tutkulu halleri kişiyi cezbetse de, ve hatta okura, onun sevgisini kazanma isteği kazandırsa da bu duygu yoğunluğunun Werther'e ve sevdiklerine zarar vermeye başladığını anladığınız an ürperiyorsunuz.
Ben de hayatın uzun uzadıya, tadını alarak yaşanması gerektiğini düşünüyorum fakat Werther'in sözlerinde, yazılarında ve içinde taşıdığı bu acı beni, insanı ölüme sürükleyen hiçbir duygunun varlığını kabul etmemeye sürüklüyor.
Onun duygularını ve yaşadıklarını küçümsemiyorum elbette ama içime de sindiremiyorum.
Velhâsıl, yer yer kendinizi bulabileceğiniz yahut size kendinizi buldurabilecek bir eser.
Ceza ve ölümle ilgili fikirlerinizi tüm acımasızlıktan soyutlayıp, korku ve merhameti okurun zihnine bağlayan, geçmişle şimdi arasına kararsızlık tohumları ekerek bir terazinin her sayfada sağa sola inmesine sebep olan, gerçekliğiyle tüyler ürperten ve eğer empati yeteneğiniz varsa tüm yazılanları kendi canınızda hissettiğiniz acılarıyla birlikte, sonunu hayal gücünüzde bile yazmaya cesaret gösteremeyeceğiniz bir eser.
Son sayfayı çevirip umut aradığım fakat o umudu boş bir sayfada yahut yazılanların etkisinde kalmış olan zihnimde bile bulamadığım bir kitap.
