Tortulu sular arı duru olur sevgiyle; bulanıklar berraklaşır. Ve şifa bulur sevgiden tüm dertler. Ölüleri diriltir sevgi; sultanları kul eder... 'Bilmek' tir sevgi... Noksan bilgi ise ayrımı olmayan bir hezeyandır; şimşeği güneş sanır!.. Şimşekce şimşek, kendi ışığının geçiciliğine gönül bağlayana güler geçer oysa!..
Mana dilinden neler neler söylüyorlardı bana, neler anlatıyorlardı!.. Ormanlar görünüşe göre ıssız idi, ama içine girince dil olur şakırdı. Dağ ile konuşmak, ağaçlar ile konuşmak, rüzgar ile konuşmak aslında insanın kendisiyle konuşması demekti. Bazen balta vururken kuru odunlar hüzünleri, bazen dalları çiçeklenen ağaçlar sevinçleri, bazen uğultulu esen rüzgarlar sancıları dillendirir de kâh sizi ağlatır, kâh sevindirirken. Gözyaşının da, sevincin de kendi içinizde olduğunu bilirsiniz. Eşyanın lisanı hakikatın lisanıdır çünkü, hiç yalan söylemez.
"İnsan kendini bilmeli. " diyor ve kendini bilen Rabbini bilir, diye de ilave ediyor. Kendini bilen insan elbette kendini sever, kendini seven ise Tanrı'yı sever .