Bazen... Yapacak hiçbir şey kalmamıştır. Öylece beklersin yol ortasında. Halbuki çoğu zaman neyi beklediğinin cevabı sende bile yoktur. Bir şey var, biliyorsun; bir şeylerin değişmesi lazım biliyorsun ama sende eksik olan o "şey"in adını koyamıyorsun bir türlü.. O boşluk sürekli içinde bir yerlerde ve sen üstünü kapatmaya çalıştıkça o kendini hep diri tutuyor göğsünde. Bir sürü yanlış var hayatında, çözemediğin sorunlar var ama hayat, öyle bir görmezden geliyor ki seni, hiç yokmuşsuncasına devam ediyor dünya dönmeye. Ve sen, bu dünya kargaşasıyla içindeki o ne olduğuna karar vermediğin boşluk hissinin arasında sıkışıyorsun. İşte tam burada, elinden hiçbir şey gelmediğini fark edince, her şeyi içindeki tozlu sandığa tekrar saklıyorsun ve etrafına gülümsemeye, yine her şey yolunday(mış) gibi göstermeye, gündelik işlerini yapmaya, o yolu yürümeye devam ediyorsun çaresiz... Belki bir gün her şey gerçekten yoluna girer...