Zîn ve Mem kaldılar öyle neticesiz
Ve makamsız ve muratsız ve emelsiz
Zîn kırk gün boyunca ne yedi ne içti
Başı ağlamaktan kalkmayı bilmedi
Yüreğin kanı yiyecek oldu ona
Gözyaşı şerbet, içecek oldu ona
İster gündüz olsun, yok gece olsundu
Ayrılık acısıyla hâli hep buydu