YALNIZ VE YORGUN
Kâinat kadar,
Ötesi...
Trilyonlarca yıl kadar yorgunum.
İçli bir keman sesi,
Kalabalıkta yalnızlar kadar,
Mezarın başında kimsesiz kalmış
Ölü yakını kadar yorgunum...
Ölgün ışığı sönmüş,
Karanlık, ıssız köy yolu kadar,
Değerini yitirmiş kelimeler,
Anlamını kaybetmiş aşklar kadar yorgun
İnsanca aldanışlar,
Kaldırımda ölü bir kedi,
Annesi doğumda ölen
İnsan yavrusu kadar yorgunum.
Yenik...
Yitik...
Tükenmiş...
Müebbet yemiş kader mahkûmu kadar,
Eti kemiğinden ayrılmış,
toprak yüzü görmemiş
Ceset kadar yorgunum..!
Mevsim kar-kış kadar,
Sonbahar yaprağı kadar,
Elleri nasır tutmuş emekçi kadar
yorgunum.
Terk edilmiş bir ev,
Kimsenin geçmediği bir yol,