"Biriktirdiğim keşkeler, ardımdan bile söylenmeye yetermiş. Bütün heveslerim, genellemelerin içinde yitip gitmiş. Oysa ne çok cümlem vardı benim. Her şeye inat, yüreğimi ısıtan ne çok hayalim."
"Keşke" diyordu bazen, nedamete kapılıyordu. Bazen de "belki" diyordu; gerçekleşmesi mümkün olmayan muğlak hayaller kuruyordu. Herkes gibiydi, yoktu kimseden bir farkı; geçmişi keşkelerle geleceği belkilerle anıyordu. Elinde kıymetini arayan bir cevher gibi parıldayan ânı göremiyordu. Beyhude ve işte böyle; hayat "keşke" ile "belki" arasında deveran ederek tükeniyordu.
Sayfa 77 - Timaş Yayınları, 1. Baskı, Ocak 2024·Kitabı okudu