m
Melankoli seli…
1 üyeTakip
Göz kapaklarımın altında bir diken, duyargalarıma zarar veriyor ve sonunda göremeyen kör kalmış çukur gözlerim, yerini yurdunu bir oyuktan ibaret sanan bir organ kadar mutlu görünüyor. Maalesef yalnız bununla yetiniyorum, yeryüzü dünyasının gerçekliğine kapıyorum gözlerimi. Geriye sarıyorum zamanı, duyargalarım bilincimden yoksun bırakılıyor ve gittikçe fakirleşiyorum. Yerim daralıyor yine sığamıyorum düzlüğüme, ovalarım kadar sakin değilim artık!
Görüntü kopuyor duyularımın önünde ve çarpıkça diziliyor sistematik dalgalar halinde; önce pantolonuna bulaşmış olan kırmızına takılıyor düşüncelerim. Ve ardından düşüncemin ucu ipini yakalıyor. İzliyorum, canlılığını yitirmiş organcıklarının muhteşem bütünlüğünü ve yerçekiminin gücüyle yerle bir edilmiş olan insanını...
"Ama duyumsadığım en yoğun bir duygu var ki; farkında olmaksızın en derin arzularımızı birlikte paylaştık. İşte o gün bugündür ben sana bir daha sen demek istemedim. Ben dedim, biz dedim en güzel imgem sensin dedim. Şimdi ikimizde biliyoruz ki bundan böyle yokluğun varlığında anlaşılmaz ve tarif edilemez bir his uyandırıyor bende. Bu yakıcı his, kaynağının nerden geldiğini bilmediğim bir giz gibi çağlıyor, düşüncemde ve duygularımda…"
Sevgi Ozan
Sevgi OzanYaşanılan duygu fazlasıyla hissedilir hale gelince çarpıcı kelimeler ortaya çıkıyor. Sancı büyüyor önce, içinde kalmış olan dağlanıyor bilmem kaç efkar dolanıp duruyor etrafında ta ki o satırlara kazınan senden çıkarılana dek diyorum. Kurtuluyorsun o andan ve mekandan, yaşanılan duygun o korkunç coşkunluğunu yitiriyor, Ve sen daha az yaralanıyorsun artık. Düşünceye dönüşen duygu dinginleşiyor böylece...