Sevgili edebiyat öğretmenim Aydın Gazel,
Asla okuyamayacağın mektubu yazıyorum,yıllar sonra.Yüzüne söyleyemedim;çünkü kaçtım senden,gelemedim yanına,çünkü senin emeklerini boşa çıkarmıştım.Bana güvenle bakan gözlerine verecek bir yanıtım kalmamıştı.Şiirde ilk ödülü ellerinden aldım ilk şiir defterimi de.Edebiyat öğretmeni olma hayallerimi de senden almıştım.Omzumda yüküm ağırdı öğretmenim gözlerimdeki umut yerini çaresizliğe bırakmıştı.Bıraktım bütün çırpınışlarımı sele kapıldım gittim.Hayatta onca vasfı yüklendim de bir meslektaşın olmayı sığdıramadım omuzlarıma.O gün ben de ordaydım öğretmenim,gelmiştim ama yüzüne bakacak gücüm yoktu.Kendi geleceğimi unutmuştum da sana hangi yüzle geleceğimi kestirememiştim.Çok güvendiğin dağlarıma kar yağdı öğretmenim.Aldığın ve gözümden sakındığım defterimi annem sobada yakmış.En değerlilerimi saklamıştım oysa o deftere.Geleceğimi yakmışken kendi ellerimle kime kızmaya hakkım vardı ki.
“Düşünüyorum öyleyse varım” yazısı astığım duvarım üzerime devrildi bir gece.Altından kalkamayacağımı sandığım dertlere bulandım.Duvarımda asılı hayallerim de vardı.Her biri bir yere savrulmuştu.Öylece bıraktım öğretmenim.Çektim kendi hayatımın kapısını çıktım.Seni hiç unutmadım;kıyamayışını,gurur duyuyuşunu,emeğini,bembeyaz huzur veren yüzünü hiç unutmadım.Öğretmen sadece öğretmen değil;bazen güven bazen huzur bazen sığınak bazen liman bazen baba bazen annedir.Sen hepsiydin öğretmenim.
Canım öğretmenim Aydın Gazel,
senin ve bütün öğretmenlerimizin öğretmenler gününü kutluyorum.
Minnet ve sevgilerimle…💐🤍