Şimdi hayatımın arka planında çalar bir hüzünlü şarkı, kimse duymaz.. Gözümden düşen her bir gözyaşı, önceki gözyaşının arkasından yol alır kurutmadan.. Ruhumun içten içe haykırışları yankılanır zihnimin içinde. Kaybederken aklımda hakimiyetimi, kilitlenir dilim.. Zihnimdeki çığlıklar düğüm düğüm olur boğazımda, verdiğim nefese bile değemez hissettiklerim. Biri gelir o an, hafif bir tebessüm eder dudaklarım istemsizce.. Korkar mı aciz görünmekten, yoksa geçiştirici kelimeler duymaktan mı bıkmıştır kulaklarım? Neden geçmez bu yorgunluk, niye dinmez bu kalbimdeki ağrı? Bitecek diye ne diye kandırırız kendimizi, her gecenin bir sabahı varsa, her sabahın da bir gecesi olmaz mı?