Bazen insan kalabalıkların içinde bile yalnız kalabiliyor. En çok da “yanındayım” diyenlerin aslında sadece iyi günlerde yanında olduğunu fark ettiğinde…
Zor zamanlar insanın hayatındaki herkesi sessizce süzüyor. Kimin gerçekten yanında olduğunu, kimin sadece sözlerle var olduğunu o zaman anlıyorsun. “Ne olursa olsun buradayım” diyenlerin çoğu, gerçekten ihtiyaç duyduğunda ortada olmuyor.
Belki de en kırıcı olan şey bu: İnsanın dertlerini anlatacak bir omuz araması ama karşısında sadece güzel cümleler bulması. Çünkü bazı insanlar destek vermeyi değil, sadece destek veriyormuş gibi görünmeyi seviyor.
Yine de insan içten içe bir gün gerçekten anlaşılmayı, gerçekten yanında olacak birini bulmayı umut ediyor. Ama bazen o umut bile çok uzak geliyor.
Bu satırlar biraz kırgınlığın, biraz yalnızlığın ve biraz da içimde kalan sözlerin yansıması… 🖤