0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bazen insan kalabalıkların içinde bile yalnız kalabiliyor. En çok da “yanındayım” diyenlerin aslında sadece iyi günlerde yanında olduğunu fark ettiğinde…
Zor zamanlar insanın hayatındaki herkesi sessizce süzüyor. Kimin gerçekten yanında olduğunu, kimin sadece sözlerle var olduğunu o zaman anlıyorsun. “Ne olursa olsun buradayım” diyenlerin çoğu, gerçekten ihtiyaç duyduğunda ortada olmuyor.
Belki de en kırıcı olan şey bu: İnsanın dertlerini anlatacak bir omuz araması ama karşısında sadece güzel cümleler bulması. Çünkü bazı insanlar destek vermeyi değil, sadece destek veriyormuş gibi görünmeyi seviyor.
Yine de insan içten içe bir gün gerçekten anlaşılmayı, gerçekten yanında olacak birini bulmayı umut ediyor. Ama bazen o umut bile çok uzak geliyor.
Bu satırlar biraz kırgınlığın, biraz yalnızlığın ve biraz da içimde kalan sözlerin yansıması… 🖤
Bir şey uğruna savaşmak istemiyorum. Sadece başkalarından izin alma gereği duymadan kendim olabilmek ve istediğimi yapabilmek istiyorum.
Deborah Feldman
Ayakkabı vurduğunda ayağının arkasında bir yara açılır, çorap giydiğinde o yara çoraba yapışır, çorabı çıkarttığında kabuk kopar ve tekrar kanar. İyileşmesi zaman alır. Ayakkabıyı çorapsız giyemezsin, çorapla giysen gene yapışır. Aile yaraları biraz böyledir. Yürümekten vazgeçemezsin ve attığın her adımda canını acıtmaya devam eder.
