Yitirmiştik mutluluğu.
Sonbahar şarkıları söylemiştik,
Kayıp kelimelerin arkasından.
Yağmurların temizlediği pencereden
Kirlenmiş dünyaya bakıp
Lekesiz hayaller kurmuştuk.
Ağlamıştık belkide
Ya da toz kaçmıştı gözlerimize,
Eskiyen mutlulukları düşününce.
Kitaplara kaptırmıştık kendimizi,
Mutlu sonlara, güzel yarınlara
Çiçek sanıp sarıldığımız kaktüslerin
Yaralarını sarmaya çalışmıştık
İzlerin kalıcılığını bilmeden.
Bilmiyorduk zaman denen boktanlığı.
Ne varsa bizde mutluluğa dair,
Tebessümleri mesela,
Ya da ufak kalp oyunlarını
Yanında götüreceğini nerden bilebilirdik
Usul usul, hiç te fark ettirmeden
Kendine doğru kaçarken.
Yüklenip bavula yüklediğimiz anıları
Terkettik şehirleri,
Kendimizi terk etmek isterken.
Boşaltacaktık kalbimizdeki yükleri,
Kötü anıları, boğazımızın düğümlerini,
Ne varsa yakan şu göğüs kafesini,
Yollara dökecektik.