"Özenilecek bir şey yok. Hayatının en güzel anını yaşadıysan en kötüsünü yaşamaya hazırlıklı olmalısın. Bu iki olay, bir iple bağlanmış gibi birlikte geliyorlar. Asla ayrılmazlar. En iyisi yaşandıysa en kötüsü de yaşanır. Hem de çabucak... Beklemediğin kadar hızlı ve ani..."
"Baksana!" dedi Jungkook. "Biz ağaçlara gidemedik ama ağaçlar bize geldiler!" Etraf pembe yapraklarla doldu. Çocuklar neşeyle bağırdılar. Kafeste olmalarına rağmen rüzgar sayesinde aralık bir kapıdan dışarı bakabiliyorlardı. Bu bile onlara çok iyi hissettiriyordu.
Ben, haysiyetli bir yıkıma uğradım, özümü kolumun altına sıkıştırdım, günahım ise çoktan işledi varlığıma. Eğer bu sonu gelmeyecek kadar uzun vâdeli bir ölümse, kabul ediyorum. Dirilişim, imkanlar dahilinde olmasın.