Televizyon-Dizi
6 üyeTakip
Günler geçiyordu, aylar geçiyordu, mevsimler geçiyordu ama içimdeki acı hiç geçmiyordu.. Geçmediği gibi katlanarak artıyordu. Ne zaman sokağa çıksam, onunla gittiğimiz yerlere gittim. Hepsinde hıçkırarak ağladım. Etraftan insanlar koştu yetişti. "Neyin var?" dediler, "Sevgilim öldü" dedim. Durdular, baktılar, sonra birlikte ağladık. Tutunamayanları 13 kez, Tehlikeli oyunları 8 kez okudum. Oyunlarla yaşayanları zaten 6. okuyuşumda ezberlemiştim. Evin içinde yüksek sesle sürekli okuyordum. İki kere psikiyatriste götürdüler. Bir hafta hastaneye yatırdılar. Ama bir gece kaçtım. Poyrazın mezarında ağlarken, suç üstü yakalandım. Bu kız delirdi galiba dediler. Delirseydim, her şey çok daha kolay olacaktı. Ama o kadar çok acı çekiyordum ki deliremedim..
Şimdi kendinizi benim yerime koyun. Çok sevmişsiniz, çok aşıksınız. Ama adam aniden ölüyor. Damarlarınızda sanki kan değil, zif dolaşıyor. Her nefesinizde ciğerinize bir bıçak sokup, deşiyorlar. Bu kadar acıya dayanabilir misiniz? Dayanmazsınız. Onun ölümünden tam 11 ay 8 gün 3 saat 39 saniye sonra, bu dünyadan kendi rızamla gitmeye, bu acıya bir son vermeye karar verdim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Birini tanımak, bir şehri tanımaya benziyor. Önce yaşadığın sokağı öğreniyorsun, sonra meydanları, sonra bilmediğin yerler keşfediyorsun, keşfetmenin tadını çıkarıyorsun.
Kimler Geldi Kimler Geçti (2/5)
İdeal olan davranış, enayilik haline geldiğinde, sahtekarlık da ideal davranış haline gelir.
-İnci Taneleri
Poyraz KarayelTelevizyon-Dizi
Anneleri hep kadınlardan seçiyorlar, ne ilginç. Size annemi hiç anlatmadım mesela. Pek konuşmazdı ama saçları ıhlamur kokardı. Pek kitap okumazdı ama harika çamaşır asardı. Annem gidince kalbime iyi bakamadım, erken kurudu Albayım. Kalbimde bir sızı, bilincimde bir çatlak, zihnimde bir uyuşma. Aşık olduğum ilk kadın coğrafya öğretmenim. Karadeniz’de dağlar denize paralel uzanıyor ama biz onunla yan yana uzanamıyoruz. Televizyon hâlâ tek kanal. Varşova Paktı, Soğuk Savaş, nükleer tehditler… İnsanlar ölüyor, ben büyüyorum. Büyüdükçe kafam da büyüyor. Ellerim büyüyor, büyüdükçe hayallerim küçülüyor. Görüyorum, İnsanlık kan kaybediyor. Ben İnsanlık’a kan vermek istiyorum, kan gruplarımız uyumsuz çıkıyor. Yıkılıyorum. Her şey siliniyor, her şey. Tam bitti diyorum, ufuktan Ayşegül doğuyor. Ayşegül, dünyanın en güzel şiiri. Saçları, burnu, gözleri, hepsi tam kafiye. Of, keşke az sonra ölmeyecek olsaydım ya. Yalan yok, içten içe hayatım boyunca ben hep ölmeyi istedim. Bazen durur, düşünür, yaşıyor olmanın ne kadar saçma olduğunu fark ederdim. Size olmuyor mu ya? Yaşamak ağır gelmiyor mu? Hayat böyle sırtınıza bir kambur gibi binmiyor mu? Bana oluyor. Düşün ki 6 milyar insan var dünyada. Peki bana ne gerek var? Gerek yok. Bana gerek yok. Tamam o zaman, tamam. Bırakın beni öleyim. Nasıl olsa unutuluruz be. Ne mühendisler, ne doktorlar unutulmuş. Bir Ayşegül üzülür, bir de Sinan. Ama o da ertesi gün unutur. Çocuk ne de olsa. Ayşegül ağlar. Çok ağlar, sonra daha çok ağlar. Ama sonra unutur. Hepimiz unutulmak için yaratılmadık mı? Siz, siz yine de beni hemen unutmayın be. Arada bir resmime falan bakın. Söylediğim havalı sözleri bir kenara not edin. Ben unutulacak adam mıyım be!