Rowan "Karım nerede?" diye tısladı.
Lorcan diz çöktüğü yerde sağa sola yalpaladı.
Karım.
Karım.
Rowan'ın sesini işiten Elide "Tanrılar adına," diye hıçkırdı. Sözcükler Lorcan'in kendi kırık kalbinin sesini taşıyordu. "Tanrılar adına..."
Sonra, yüzyıllardır ilk kez, Lorcan ağladı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Adarlan Kralı Dorian Haviliard sessizlikten nefret ediyordu.
Sessizlik ona yaverlik eder olmuştu;taş şatonun boş koridorlarında onunla beraber yürüyor, geceleri dağınık odasının köşesine çömelip her öğünde masasının diğer ucuna geçiyordu.
Rowan bir kez daha güldü. Aelin o kahkahadan hiç bıkmayabileceğini düşündü. O gülümsemeden de.
"Yarını düşlüyoruz ama yarın gelmek bilmiyor; Bir zafer düşlüyoruz Aslında hiç istemediğimiz. Yeni bir gün düşlüyoruz O yeni gün zaten gelmişken. Kavgadan kaçıyoruz Durup dövüşmemiz gerekirken."
"Ve hala uyuyoruz."
"Çağrıyı dinliyor ama kulak asmıyoruz, Gelecek için umutlanıyoruz, gelecek yalnızca planlarda ibaretken Bilgeliği düşlüyoruz, her gün köşe bucak kaçtığımız, Bir kurtarıcı diliyoruz, kurtuluş ellerimizdeyken.
"Ve hâlâ uyuyoruz.
"Ve hâlá uyuyoruz. Ve hâlâ diliyoruz. Ve hâlâ korkuyoruz..."
"Hayatın iliğini emmek boğazınıza kemik kaçırmak değildir, Charles. Cesur olunacak zaman var, tedbirli olunacak zaman var ve mantıklı biri hangisinin ne zaman gerekli olduğunu bilir."